Winst in de Kattekoers

WIELRENNEN - Gister stond ik in Ieper aan het vertrek voor de twintigste editie van de Grote Prijs André Noyelle of beter bekend als de Kattekoers UCI 1.1. De afstand bedroeg 97 kilometer en ging over smalle wegen in de omgeving van Ieper met als scherprechter de Kemmelberg, alhoewel deze wel op nog veertig kilometer van de aankomst lag. Aan mijn zijde stonden vijf ploegmaten, Loic, Lothar, Merten, Lennert en Jaron. De eerste kilometers na de start waren nerveus maar ik kon me mooi voorin het peloton handhaven. Op de Rode Berg, na ongeveer dertig kilometer, trok Bob Olieslagers ten aanval. Ik volgde in zijn spoor en bovenop lag alles uit elkaar. Na een paar kilometer ontstond er uiteindelijk een eerste waaier van ongeveer veertig renners met daarin alle grote namen. Merten was mijn enige ploegmaat voorin en tot de Kemmelberg zat hij in de eerste groep. Op de Kemmelberg trok ik door en bovenop was ik weggereden samen met Bram en Stan Dewulf. In de afdaling van de Kemmel mistte ik bijna een scherpe bocht maar kon gelukkig overeind blijven. Ondanks dat we hard samenwerkten kwam er toch nog een groep terug en na de Kemmel bestond de kopgroep nog uit 25 renners. Iets later in de wedstrijd reed er een kopgroep van zeven renners weg. Ik zat niet mee maar maakte mij ook geen zorgen omdat er nog veel goede renners bij mij in de groep zaten en het gat van de koplopers nooit meer dan vijftien seconden werd. Met nog een kleine twintig kilometer te gaan maakte ik samen met een paar andere renners de sprong naar de kopgroep. Daar was de samenwerking uitstekend maar met het ingaan van de plaatselijke rondes, waar we er twee van moesten afleggen, was de achtervolgende groep ook weer terug aangesloten. Op twaalf kilometer van het eind zag ik een goed moment om eens aan te vallen. Ik kreeg gelijk een gaatje en even later reed Bram Welten achter mij aan samen met een andere renner. Bram kon de aansluiting maken en er was gelijk een goede samenwerking. Maar ondanks deze goede samenwerking kon de rest toch nog terug komen. Voor mij het moment om nog even een gelletje te nemen en nog even te herstellen. Een geluk voor mij was dat alles bij elkaar bleef en toen het op vijf kilometer van het eind compleet stil viel demarreerde ik van achteruit het peloton. Alex Mengoulas zat gelijk op mijn wiel maar de rest van het peloton bleef zitten. Alex en ik werkten perfect samen maar desondanks werd onze voorsprong nooit echt groter dan vijf seconden. De laatste drie kilometer kwam de wind van achter, niet echt een voordeel voor ons twee dus. In de laatste kilometer kwamen er twee renners achter ons aan die op zes seconden volgden. Omdat de twee achter ons snel dichter bij kwamen ging Alex op vijfhonderd meter aan. Ik moest aanpikken net nadat ik mijn kopbeurt had gedaan en had het dus zwaar en moest enkele meters laten. Op tweehonderd meter viel Alex stil en kon ik de aansluiting weer maken en gelijk daarna ging ik er over. Alex kraakte en zo kon ik de wedstrijd op mijn naam schrijven. Alex eindigde uiteraard als tweede en Stan Dewulf kwam als derde aan. Blij dat ik deze zware wedstrijd op mijn naam heb geschreven en helemaal op de manier waarop. Hierbij wil ik de ploegleiding en verzorgers van Avia bedanken voor de hulp en ondersteuning. Volgende week zondag sta ik aan de start van een Franse UCI koers in Bernadeau.

16/03/15