Wereldkampioenschap in Ponferrada

WIELRENNEN - Afgelopen zaterdag stond ik aan de start van het Wereldkampioenschap in het Spaanse Ponferrada. Ik had er het hele seizoen naar toe geleefd en was dan ook zeer blij om hiervoor geselecteerd te zijn en deze geweldige ervaring mee te mogen maken! De wedstrijd ging over een totaal van 127 kilometer, we moesten zeven ronden afleggen van iets meer dan achttien kilometer met daarin twee beklimmingen. De ronde was zeer slopend en het was daarom zaak om veel af te wachten. Door de overwinning van Mathieu vorig jaar mochten wij voorin starten en konden wij ons zo al veel energie besparen. Er werd vanaf het begin een hoog tempo gereden maar er werd geen enkele keer aangevallen. De eerste drie rondes legde we af met een gemiddelde van veertig kilometer per uur maar zonder een enkele aanval. Bij het ingaan van de vierde ronde reden er twee renners weg, de Amerikaan Adrien Costa en de Kazak Grigoriy Shtein. De twee kregen al snel een leuke voorsprong van vijftig seconden maar het was nog zeer ver te gaan. De koers werd opengebroken en steeds reden er enkele renners in de aanval. Maar de koers werd ook gecontroleerd en niemand kreeg het voor elkaar om ver weg te rijden van het peloton en meestal waaiden de renners weer terug in het peloton op de lange klim. Met nog drie rondes te gaan sprong Jan Maas naar Costa die hulp had gekregen van de Italiaan Albanese. De drie kregen niet veel ruimte en werden al snel weer terug gegrepen. Op de lange klim probeerde de Fransman en topfavoriet Bouhanni het maar ook deze aanval werd gecontroleerd door de Russen. Bij het ingaan van de laatste ronde zat ik nog redelijk goed en begon de finale pas echt. Er reed een klein groepje voor ons maar deze kregen nooit een echte voorsprong. Op de lange klim werd er zeer hard gereden en begon ik last te krijgen van opkomende krampen. Maar desondanks kon ik er aan blijven hangen en zelfs bovenop demarreerde ik om er voor te zorgen dat het tempo niet stilviel. Ik kreeg geen ruimte maar de drie renners voorop kregen ook geen grote voorsprong. Op het laatste klimmetje was het ieder voor zich en bovenop hing ik samen met Sjoerd, Mitchell en Peter nog aan de staart van de kopgroep. Alles was nog bij elkaar en iedereen stortte zich zo snel mogelijk naar beneden. In de sprint was de Duitser Jonas Bokeloh de snelste voor de kleine Rus Alexandr Kulikovskiy en Peter pakte de bronzen plak mee. Ik eindigde op de 22e plaats maar kon tevreden terug kijken op deze zware wedstrijd waar ik nog mee kon met de besten van de wereld. Ik wil iedereen bedanken voor de leuke week, zowel de begeleiding als alle andere renners!

30/09/14